It's crowded at the top

Blog
05 Nov 2013
Aart Nijkamp
crowded at the top blog 350x250

Dit jaar ben ik een halve eeuw jong. De zomer was fantastisch. Groot feest met heel veel lieve mensen om de halve eeuw te vieren, een legendarisch concert van Bruce Springsteen in Het Goffertpark, prachtige optredens op North Sea Jazz en ter afsluiting van deze zomer een trip naar Bedoin om naast lekker uit te rusten de Mont Ventoux te beklimmen.

Ik ben toch niet gek?
We zijn in het verleden al vele malen op de Route Soleil de Mont Ventoux voorbij gereden. De Kale Berg is vanuit de auto goed zichtbaar en eigenlijk heeft het mij nooit getrokken om deze lelijke berg met de fiets te beklimmen. Ooit heb ik een documentaire van Wilfried de Jong gezien en daar werd ik niet vrolijk van. Wat een lijdensweg en waarom deed hij al die moeite?

 

Ik vond het overigens bijzonder dat hij zijn kwetsbaarheid toonde. Wel hele mooie televisie en voor mij een motivatie om vooral ver van deze berg weg te blijven. Mont Ventoux; een veel te hoge lelijke berg waar de wind altijd waait en je niet goed gezind is. Je moest welhaast gek zijn om vrijwillig deze berg met de fiets te beklimmen.

Of toch wel?
Dit jaar was het dan zo ver. Voor een onbegrijpelijke reden hadden we besloten om in Bedoin vakantie te gaan vieren en ik zou op de fiets De Kale Berg gaan bedwingen. De afgelopen jaren had ik wat ervaring opgedaan in de Alpen en wist dus hoe zwaar het is om een colletje op te trappen. Zeker voor een man waar Bouke Mollema bijna twee keer in past en die onvoldoende tijd heeft om veel trainingskilometers te maken. Niet zo vreemd dat velen mij voor gek verklaarden. Anderen – vaak hele goede wielrenners – vertelden mij dat het niet veel voorstelt en dat iedereen zo naar boven fietst. Die gasten hebben het empatisch vermogen van een amateurwielrenner! Maar stel je voor dat het gelijk in het midden zou liggen. Dan was het ook voor mij niet onmogelijk om de top te bereiken.

Bergkoning van de Zevenheuvelweg
Ergens in juni van dit jaar had ik op YouTube een video bekeken waarin een Nederlandse man in een oranje middenklasser de Mont Ventoux op reed en op een zeer saaie manier commentaar gaf hoe deze berg met de fiets op te rijden. Deze video bracht mij een duidelijk boodschap: Dit is saai! Oersaai En wat is die weg bergop lang! Deze video gaf mij een ander perspectief. Het beklimmen van de Mont Ventoux is lichamelijk wellicht nog wel te doen maar mentaal is het waarschijnlijk nog lastiger. Ik begon er als een berg tegenop te zien. Maar als je A zegt moet je ook B zeggen en daarom heb ik de hele zomer regelmatig een trainingsrondje gemaakt om fysiek zo goed als mogelijk voorbereid te zijn. De heuveltjes rond Nijmegen reed ik op mijn eigen manier met de nodige souplesse  omhoog. Zou ik dan toch ook tot de categorie “klimgeit” behoren? Natuurlijk wist ik beter. De afgelopen jaren waande ik mij op de Zeven Heuvelenweg een ware klimmer en moest ik in de Alpen tot de conclusie komen dat de zwaartekracht pijnlijk bazig kon zijn.

De Groninger
Met goede zin en de fiets op het dak zijn we richting Bedoin vertrokken. Op een parkeerplaats ergens in Luxemburg stond ik naast onze auto en werd aangesproken door een Groninger. “Mooi fietsje! Moet je mee naar de Mont Ventoux gaan!”. “We komen daar vanavond aan en ik ga hem fietsen!” reageerde ik spontaan en zelfverzekerd. De Groninger vertelde mij dat hij de berg al acht keer bedwongen had en dat hij binnenkort weer die kant op zou gaan. Het gesprek gaf mij moraal. De aardige Groninger had nu niet direct een sportfiguur, hij was bovendien oer nuchter en toch al acht keer naar boven gereden. Hij zei dat hij jaloers op me was omdat ik de volgende dag de Kale Berg op kon. Was dit een teken? Zou het dan toch leuk kunnen zijn? De Groninger gaf mij onbedoeld hoop, ik verloor op deze parkeerplaats mijn angst en kreeg er zowaar zin in. De Groninger stapte in zijn Volkswagen, zwaaide naar me en reed de autoweg op. Op dat moment kwam Margot weer uit het tankstation gelopen en  riep.”Volgens mij heb jij er zin in!”.Dat had ze goed gezien.    

Bietensap en goed luisteren
De voorbereidingen waren goed geweest. Zo veel als mogelijk getraind en een bietensapkuurtje vooraf. Ik had me voorgenomen om me geen enkele verwachting op te leggen en tijdens de klim slechts naar mijn lichaam te luisteren. Dat was mijn raadgever en ik vertrouwde er op dat deze raadgever geen verraad zou plegen. Voor deze zekerheid had ik met m zelf afgesproken dat ik me op de klim met niemand ging meten en dat ik ten aller tijden op ontspannen wijze naar boven zou gaan. Hoe ver ik zou komen en hoe lang ik er over zou doen was niet relevant. Het zou natuurlijk wel erg leuk zijn om de top te bereiken! Maar....het was geen verplichting.     

Mijn geluk, een zomergriep
Gelukkig maar, want in Bedoin aangekomen krijg ik last van een Zomergriepje. Deze scheen in Nederland te heersen en we hadden deze kennelijk getransporteerd naar Frankrijk. Tegenslag! De eerste dagen was ik te slap om volle kracht naar boven te fietsen en verplichtte mij om het langzaam op te bouwen. De druk was er af en ik was blij met elke  gemaakte hoogtemeter. De ontspanning die ik mezelf opgelegd had was aanwezig en door het griepje was ik ook erg allert op lichamenlijke signalen. Ik genoot van het feit dat ik toch mooi weer op de fiets zat en waardeerde de entourage waarin ik mocht figureren. Wat een heerlijk weer, de geuren van de Provence, het zonlicht gefilteerd door de bomen in het bos en de gezellige drukte op de berg. .

It is not lonely at the top
Vier dagen na het griepje bereikte ik voor de eerste keer de top van de Ventoux. 22 kilometer bergop met een permanente druk op de benen. De laatste 6 kilometer op de kaalgeslagen hellingen richting de top. Voor dat deel was ik vooraf het meest bevreesd, maar de weergoden waren me op die dag goed gezind. Het was prachtig zonnig weer en ik had het gevoel dat ik permanent wind mee had. Ik waaide als het ware naar boven toe.  Boven op de top de voldoending maar ook gelijk de harde realiteit: It is crowded at the top!

Beide beenjes op de grond
De top van de Mont Ventoux  ziet werkelijk zwart van de mannen en vrouwen, gekleed in wielerkleding die allen vanuit drie windstreken deze berg beklommen hebben. Deze mierenhoop van wielerliefhebbers  afkomstig van alle delen van de wereld zet de zojuist geleverde prestatie in een verhelderend daglicht  Je moet het voor jezelf een waarde geven omdat de prestatie ansich niet erg uniek te noemen is. Een heerlijke ontnuchterende ervaring op 1912 meter hoogte.Het zet je na twee uren in de pendalen weer met twee beentjes op de grond. De reis er naar toe bleek veel mooier dan het fysiek bereikte doel.  

Heerlijke fietstochtjes
De rest van de week heb ik nog met volle teugen genoten van de fietstochtjes naar de top. De gespreken met mijn lichaam waren eerlijk, oprecht en respectvol, de conversaties met medefietsers bemoedigend en de dwalingen tijdens de lange tocht door het bos inspirerend en de remedie tegen verveling. En ondertussen liet ik mijn benen het zware werk doen. Een goed balans tussen lichaam en geest brengen je naar de top en op deze top wordt de geleverde prestatie a la minute weer in perspectief geplaatst.

Ik  laat me volgend jaar graag weer ontnuchteren!